The Colour Of Life...

...เสียงลมและสายฝนเริ่มกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง
หลังจากที่ตั้งเค้าเหมือนดังจะบอกให้เตรียมตัวมาตั้งแต่ช่วงบ่าย
ผมเบียดแทรกตัวลงจากรถโดยสารสาธารณะอย่างทุลักทุเล
และสอดส่ายสายตาหาที่กำบัง บริเวณป้ายรถเมล์นั้นไม่มีใครอยู่เลย
ด้วยค่าที่ว่ามันไม่ได้คุ้มบังฝนที่กำลังสาดอย่างไร้ทิศทางเอาเสียเลย
ผมตัดสินใจวิ่งฝ่าสายฝนไปยังร้านค้าที่อยู่ถัดลึกเข้าไปในซอยทันที
....สายน้ำทิ้งตัวลงจากผ้าใบกันสาดที่ตอนนี้โยนตัวขึ้นลงตามแรงลม
กว่าฝนจะหยุด เหลือบมองโทรศัพท์...หกโมงสี่สิบห้า
ความรู้สึกบอกว่าผมคงต้องติดอยู่ที่นี่อีกนาน
...................................................................
ละอองเล็กๆของสายฝนกระทบใบหน้าเป็นครั้งคราว
ผมเริ่มสำรวจผู้ร่วมชะตากรรมใต้ชายคาเดียวกันสองสามคน....
...................................................................
ทางซ้ายสุด คงจะเป็นสาวโรงงานผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าแน่ๆ
ผมมั่นใจเพราะชุดเครื่องแบบสีเทาของเธอมีชื่อยี่ห้อ
แปะอยู่บนหน้าอกทางซ้ายและกลางหลัง เธอรูปร่างสันทัด
ดูจากใบหน้าแล้วคงจะมาจากทางอีสาน ใบหน้าถูกแต่งแต้ม
เพียงเล็กน้อยมาหมาดแบบเพิ่งจะออกจากบ้าน
เธอคงจะมารอรถรับส่งของพนักงานเพื่อไปทำงาน...
คงเป็นกะกลางคืนสินะ.
ถัดจากสาวโรงงานมาก็เป็นสาวสวยในเครื่องแบบนักศึกษา
อันเปียกปอนที่บางเฉียบจนผมหวิวใจไปกับบราสีชมพูแปร๋น
ที่สะท้อนขึ้นลงตามแรงหายใจของเจ้าหล่อน มันแนบเนียนไปกับ
ทรวงอก แต่ดูเธอก็มิได้คิดปกปิดมันจากสายตาใครๆ
หรือเจ้าหล่อนคนงามจะไม่รู้ตัว...เป็นไปได้หรือนั่น เจ้าหล่อนมี
ทีท่ากระสับกระส่ายมองนาฬิกาข้อมืออยู่บ่อยๆคงจะคอยใครอยู่
นี่ถ้าเธอต้องติดฝนอยู่กับผมสองคนละก็ เธอคงจะกระสับกระส่าย
มากกว่านี้เป็นแน่ เพราะอะไรนะเหรอ ก็หน้าตาผมน่ะมันหน้ามอง
กว่าพวกโครมันยองนิดเดียว หนวดเคราที่ไม่ได้ผ่านการตัดเล็มยิ่ง
เพิ่มความน่าระแวงขึ้นอีก บวกกับข่าวฉุดคร่าข่มขืนที่มีเกือบทุกวัน
อาจทำให้เธอหวาดกลัว แล้ว...หากมันเกิดขึ้นจริงเธอจะสำนึก
ในภายหลังหรือไม่ว่า ไอ้ชุดรัดติ้วบางใสสั้นกุดของเธอนั่นต่างหาก
ที่มีส่วนเกินครึ่ง ในการทำให้ผมใจแตก.
......................................................
คราวนี้แอบหันมาทางขวา สาวน้อยน่ารักในชุดมัธยมปลาย(ผมเดาเอาน่ะ)
น้องคนนี้อันที่จริงผมออกจะชอบเธอ ด้วยว่ามักจะพบเธอในตอนเช้าเสมอๆ
เธอจะมารอรถพร้อมกับคุณแม่ที่มาส่งทุกวัน กริยามารยาทเท่าที่ผมสังเกตุ
ดูเธอออกจะเรียบร้อย ออกไปทางอ่อนหวาน แฝงไว้ด้วยความสดใส
ผมเคยแอบส่งยิ้มให้เธอ โดยไม่ได้รับอนุญาต ...
...เธอยิ้มตอบอย่างเอียงอาย พลางหลบตาลงต่ำ...
แต่นี่ต่างหากที่ผมชอบ คือก่อนเธอจะก้าวขึ้นรถเมล์นั้น
เธอจะหันมายกมือ สวัสดีคุณแม่ของเธอก่อนทุกครั้ง
ซึ่งนั่นทำให้ผมประทับใจ มั่ก มั่ก.
วันนี้เธอคงจะทำกิจกรรม จึงกลับบ้านเสียเย็นค่ำ
เอ..หรือเธออาจจะไปเที่ยวกับเพื่อนๆบ้างก็ไม่เห็นจะแปลก.
............................................................
เสียงรถแล่นเข้ามาเทียบที่หน้าร้านที่พวกเรายืนหลบฝนกันอยู่
ทำให้ผมหลุดจากความคิดอันฟุ้งซ่าน เจ้าหล่อนในชุดวาบหวิวขยับตัว
อย่างดีใจ รีบพาร่างฝ่าสายฝนผลุบหายเข้าไปในรถอย่างรวดเร็ว
เจ้าหนุ่มคนขับหน้าตี๋ สบตากับผมครู่ใหญ่ก่อนจะเคลื่อนรถออกไป
(หึๆ...แฟนสาวของแกคงจะขนลุกชูชันด้วยความหนาวจากแอร์ในรถ
แน่ๆ..ฟัน.....ธง)
.................................................................
ถึงตอนนี้มีสาวพนักงานบริษัทวิ่งเข้ามาร่วมชะตากรรมด้วยอีกคน
ผมไม่ได้สนใจเธอนักเพราะกำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะทนรอต่อไปหรือ
จะวิ่งฝ่าสายฝนกลับไปดี ควักโทรศัพท์ออกมาดูเวลาอย่างกลัวเปียก
ทุ่มยี่สิบห้า คุณแม่น้องมัธยมกางร่มมาพร้อมจักรยานคันย่อม
เสียงบีบแตรดังขึ้นถี่ๆรถบัสของสาวโรงงานนั่นเองเธอรีบวิ่งไปขึ้นรถ
คุณแม่และลูกสาวพากันจากไป.....
ผมตัดสินใจลุยฝ่าสายฝนมุ่งหน้ากลับบ้าน ด้วยคิดว่าหากยืนต่อไปอีก
คงต้องเปียกปอนมากกว่านี้เป็นแน่ เมื่อจะเปียกก็ลุยเลยละกัน(วะ)
อีกทั้งเสียงเรียกร้องแห่งความหิวที่รุมเร้าเข้ามา ช่วยให้ตัดสินใจได้เร็วขึ้น
รถเมล์สายเดียวกันสองคันรี่เข้ามา...
ผมยกกระเป๋าใส่แบบแปลนขึ้นเหนือหัว แล้วออกวิ่ง....
... ทิ้งสาวออฟฟิศไว้เบื้องหลัง...
อีกเดี๋ยวเธอคงจะมีเพื่อนร่วมชะตากรรมเองและน่า..
..................................................................................
หมายเหตุ : ซอยบ้านผม วินมอ' ไซค์มีคับ แต่พวกมันคงกลัวฝนเลยหายหัวหมด